Συντονιστής:
Ο κ. Ανανίας Καβάκας γνωστός από την πολύπλευρη συγγραφική του δραστηριότητα ,την γενικότερη ενεργό παρουσία του στα Μ.Μ.Ε. και την δραστηριοποίησή του σε πολλούς ενδο- και εξω-εκκλησιαστικούς χώρους θα μας μιλήσει πρακτικότερα για την δια μέσου της προσφοράς μαρτυρία μας.

1. Η προσφορά μας
Η προσφορά μας ως γιατροί είναι νομίζω αυτονόητη. Σπουδάσαμε και εργαζόμαστε για να θεραπεύουμε τις οργανικές ή ψυχολογικές ασθένειες των ανθρώπων ή να τους ανακουφίζουμε σε περίπτωση ανίατων καταστάσεων.
Ως κλινικοί γιατροί, χειρουργοί, εργαστηριακοί, νοσηλευτές ή φαρμακοποιοί, ο καθένας από τη δική του πλευρά συμβάλλει στη σωστή διάγνωση, κατάλληλη θεραπευτική αντιμετώπιση, ανακούφιση ή πρόγνωση της εξέλιξης της νόσου.
Ως λειτουργοί της υγείας έχουμε ορκιστεί να κάνουμε το καλύτερο δυνατό από την πλευρά μας κατά την εξάσκηση του επαγγέλματός μας ώστε να θεραπεύουμε χωρίς να προκαλούμε ζημιά στους ασθενείς μας και όταν αυτό δεν είναι δυνατό, να τους ανακουφίζουμε.
Αυτό σημαίνει καλή κατάρτιση, συνεχή ενημέρωση, λεπτομερή λήψη ιστορικού, προσεκτική κλινική εξέταση και επισήμανση των κλινικών και εργαστηριακών ευρημάτων, ακριβής και ολοκληρωμένος εργαστηριακός έλεγχος, εκτίμηση της σοβαρότητας ή μη της κατάστασης, καθορισμός της απαραίτητης θεραπευτικής αντιμετώπισης, συνεχής παρακολούθηση της πορείας της νόσου ώστε να γίνονται έγκαιρα οι απαραίτητες διορθωτικές κινήσεις και λεπτομερής ενημέρωση του ασθενούς ή των δικών του ανθρώπων για τη νόσο και για την αναγκαιότητα ή μη της συνέχισης της αγωγής.
Όλα αυτά προϋποθέτουν εργατικότητα, ευσυνειδησία και υπευθυνότητα, στοιχεία απαραίτητα για κάθε λειτουργό υγείας. Για ένα μάλιστα Χριστιανό λειτουργό υγείας αυτά πρέπει, νομίζω, να είναι σε υπέρτερο αν όχι υπέρτατο βαθμό.

2. Η μαρτυρία μας
Ως Χριστιανοί, εκτός από την προσφορά μας ως γιατροί, έχουμε κληθεί για να εξαγγέλουμε τις αρετές Εκείνου που μας κάλεσε από το σκότος στο θαυμαστό Του φως (Α΄ Πέτρ. β΄ 9).
Πώς γίνεται ή πώς μπορεί να γίνει αυτό; Νομίζω με τρεις βασικούς τρόπους, που είναι:

α) Η άμεση μαρτυρία μας.
Σαν πιστοί του Θεού που βρήκαμε το σκοπό της ζωής και τον αιώνιο προορισμό μας στο πρόσωπο του Κυρίου Ιησού Χριστού δεν μπορούμε να μη μιλήσουμε για τη σωτήρια προσφορά του Θεού σε κάθε αμαρτωλό άνθρωπο που η καρδιά του έχει προετοιμαστεί κατάλληλα από το ’γιο Πνεύμα του Θεού.
Δεν είμαστε ιεροκήρυκες ούτε κάνουμε κηρύγματα στους ασθενείς μας. Απλά συμμεριζόμαστε μαζί τους αυτά που εμείς βρήκαμε στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού και που κι εκείνοι μπορούν να βρουν, τη συγχώρηση των αμαρτιών, την απαλλαγή από ενοχές, την υιοθεσία από τον Θεό, την παρουσία και προστασία Του, την πληρότητά μας εν Χριστώ και την κληρονομιά την άφθαρτη αμίαντη και αμόλυντη που είναι φυλαγμένη για μας και για όσους επιποθούν το πρόσωπο του Θεού στον Ουρανό, όπου θα ζήσουμε αιώνια, όταν αυτή αποκαλυφθεί στους έσχατους καιρούς (Α΄ Πέτρ. α΄ 4-8).

β) Η έμμεση επιρροή μας.
Η παρουσία ενός πιστού γιατρού σ΄ ένα εργασιακό χώρο επηρεάζει θετικά το περιβάλλον σε σχέση με τις αξίες που υιοθετούνται ως προτεραιότητες.
Μπορεί πριν να δίνονταν έμφαση στην επιστημονική κατάρτιση και την επαγγελματική επάρκεια των γιατρών μόνο. Η παρουσία όμως του Χριστιανού γιατρού με την εργατικότητα, υπευθυνότητα, ευσυνειδησία, τιμιότητα, ειλικρίνεια, σεβασμό της προσωπικότητας του καθενός, απλότητα, ευσπλαχνία και κατανόηση στην κατάσταση και τα προβλήματα του ασθενή, επηρεάζει και το περιβάλλον.
Η παρουσία του πιστού και η διαφορετικότητά του είναι ευδιάκριτη και οι αξίες του υπολογίσιμες. Αυτό επειδή είναι φορέας της αλήθειας. Φυσικά, η απόλυτη αλήθεια είναι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός (Ιωάν. ιδ΄ 6), αλλά και κάθε άλλη αλήθεια, άσχετα αν αυτή είναι ηθική, βιβλική, κοινωνική ή επιστημονική έχει την προέλευσή της από τον Θεό, επειδή Αυτός είναι ο χορηγός της ζωής και ο δωρητής παντός αγαθού (Ιακ. α΄ 17).
Η αλήθεια και όταν ακόμη δεν αφορά άμεσα το πρόσωπο του Κύρίου μας, αλλά έχει σχέση με αξίες της ζωής που αναφέραμε προηγουμένως, έχει βαρύτητα πολύ μεγαλύτερη από τα ψέματα του διαβόλου, που είναι η τεμπελιά, η ανειλικρίνεια, η ανευθυνότητα, η αδικία ή η καπατσοσύνη σαν αξίες και μέσα παραγωγής, πλουτισμού και ευδαιμονίας.
Γι΄ αυτό, όταν εμείς είμαστε φορείς της αλήθειας, οι άνθρωποι δεν μπορούν να την απορρίψουν εύκολα.

γ) Η παρέμβασή μας.
Τέλος, ένας τρίτος τρόπος μαρτυρίας μας είναι η παρέμβασή μας όταν αναφύεται ένα θέμα ηθικής τάξης στον εργασιακό μας χώρο ή όταν δημιουργούνται ή δημοσιοποιούνται ηθικού χαρακτήρα ή κοινωνικά προβλήματα στο ευρύτερο κοινωνικό μας περιβάλλον. Για την ορθότητα τέτοιων παρεμβάσεων υπάρχουν αντιρρήσεις από αρκετούς πιστούς, που βλέπουν τα πράγματα απαισιόδοξα.

Η απαισιόδοξη άποψη. Η ανθρώπινη φύση, λένε αυτοί οι πιστοί, είναι αδιόρθωτη, εκτός αν αναγεννηθεί διά του Λόγου του Θεού και του Αγίου Πνεύματος και η ανθρώπινη κοινωνία προχωρεί από το κακό στο χειρότερο από την πτώση του ανθρώπου και μετά και ότι μόνο ο Χριστός όταν επανέλθει στη γη θα την αποκαταστήσει στην αρχική της μορφή, όπως αυτή είχε από τον Θεό σχεδιαστεί.
Επομένως είναι μάταιος κόπος για έναν Χριστιανό να παρεμβαίνει, εκτός από την προσπάθειά του να μεταδώσει το μήνυμα της κατά χάρη σωτηρίας του Θεού για να σωθούν και να γίνουν στη συνέχεια χρήσιμα όργανα της κοινωνίας τους.
Αυτή είναι η πεσιμιστική αντίληψη, η οποία επικεντρώνει την προσοχή μας, όπως υποστηρίζει ο John Scott, στην πτώση του ανθρώπου και στην τελική καταστροφή του κόσμου αυτού. Προσπερνά όμως το γεγονός της Δημιουργίας του ανθρώπου και της απολύτρωσης που έκανε ο Θεός εν Χριστώ Ιησού (1).

Η αισιόδοξη άποψη. Ο Θεός μας δημιούργησε κατ΄ εικόνα και ομοίωσή Του και αυτή, παρόλη την πτώση μας, δεν έχει εξαφανιστεί, αλλά σε άλλους περισσότερο και σε άλλους λιγότερο έχει αμαυρωθεί. Υπάρχουν μέσα μας, ακόμη και στους πιο διεφθαρμένους ανθρώπους, στοιχεία της θείας φύσης, της εικόνας του Θεού που έχει εμφυτευθεί μέσα μας. Αυτό το είπε και ο ίδιος ο Χριστός. Αν και πονηροί, είπε, "εξεύρητε να δίδητε καλάς δόσεις εις τα τέκνα σας" (Ματθ. ζ΄ 11).
Υπάρχουν άπιστοι γιατροί που εργάζονται συνειδητά και υπεύθυνα, φροντίζοντας με τον καλύτερο τρόπο τους ασθενείς τους. Κι αυτό το κάνουν όχι μόνο για τον εαυτό τους, να έχουν δηλαδή καλή φήμη και πολλή πελατεία, αλλά και για το καλό των ασθενών τους. Το ίδιο συμβαίνει σε όλα τα επαγγέλματα.
Όλα αυτά οφείλονται εν μέρει στο γεγονός ότι οι αρχές του Θεού για δικαιοσύνη, αλήθεια, ευθύτητα, υπευθυνότητα, εργατικότητα ή τιμιότητα είναι χαραγμένες μέσα στην ανθρώπινη φύση και εν μέρει στην υιοθέτησή τους από τα συγκεκριμένα άτομα, καθώς αυτά ήρθαν σε επαφή με πιστούς ανθρώπους ή με τις αλήθειες του Θεού που έχουν διεισδύσει μέσα από τους αιώνες στον πολιτισμό και στον τρόπο σκέψης των κοινωνιών όλου του κόσμου.
Ακόμη, το γεγονός ότι η ανθρώπινη φύση είναι διεφθαρμένη και αδιόρθωτη, δεν σημαίνει ότι δεν είναι δυνατό να μειωθεί η κοινωνική αδικία, η κατάχρηση εξουσίας από οπουδήποτε κι αν αυτή γίνεται ή η ασυδοσία, αλλά ότι δεν μπορεί να αποκατασταθεί μια τέλια κοινωνία πριν από την αποκατάσταση των πάντων που θα κάνει ο Θεός (Πράξ. γ΄ 21).
Αυτό εξάλλου έχει αποδείξει η ιστορική διαδρομή. Οι κοινωνικές δομές, οι συνθήκες εργασίας των γιατρών αλλά και όλων γενικά των εργαζόμενων, οι συνθήκες διαβίωσης των ασθενών και η αντιμετώπισή τους γενικά ή η αντιμετώπιση των πτωχών, των χρόνιων πασχόντων ή των ψυχοπαθών δεν ήταν πιο δίκαιες, πιο σωστές ή πιο ανθρώπινες πριν 100, 200, 500 ή 1000 χρόνια, αλλά πιο άδικες, πιο άθλιες και πιο απάνθρωπες.
Σας θυμίζω μόνο το γεγονός ότι κατά την επιδημία της πανώλους που μάστιζε την Ευρώπη κατά το 14ο αιώνα, μόλις διαπιστωνόταν ένα κρούσμα σε κάποιο σπίτι στην Ιταλία, έχτιζαν τις πόρτες και τα παράθυρα του σπιτιού αυτού, για να μην επεκταθεί η αρρώστια στα διπλανά σπίτια, καταδικάζοντας τον ασθενή και όλη την οικογένειά του σε θάνατο από την πείνα και τη δίψα. Βαρβαρότητα σε όλο το μεγαλείο της.
Αν οι κοινωνικές δομές, οι εργασιακές συνθήκες ή οι συνθήκες διαβίωσης των ασθενών και πτωχών στις προηγμένες χώρες έχουν γίνει πιο δίκαιες, πιο ανθρώπινες και πιο προστατευτικές προς τους μη προνομιούχους ανθρώπους γενικά και ως προς τις ελευθερίες και τα δικαιώματά τους και αντίθετα, έχουν γίνει πιο περιοριστικές απέναντι στους ανθρώπους της εξουσίας ή τους ισχυρούς, αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην έμμεση επιρροή ή στην άμεση παρέμβαση των συνειδητών Χριστιανών ή των αρχών του Θεού στις κοινωνίες των χωρών αυτών.
Όλα αυτά δείχνουν ότι μπορούμε σαν Χριστιανοί γιατροί, νοσηλευτές ή φαρμακοποιοί να επηρεάσουμε θετικά την κοινωνία μέσα στην οποία ζούμε.
Το πώς μπορεί να γίνει αυτό ή ποιοι είναι οι πιο καλοί και πιο αποτελεσματικοί τρόποι επιρροής μας για τη βελτίωση του κοινωνικού μας περιβάλλοντος είναι ένα άλλο πολύ ενδιαφέρον θέμα που χρειάζεται αρκετή ώρα για να αναλυθεί.